Vers Bruxelles

De spoken van Brussel - Antoine Genart

 

Kleine witte spookjes, op de ongewoonste plaatsen van de Montgomery-wijk aangebracht, brachten meer dan één voorbijganger op poëtische wijze aan het schrikken. Een reeks van die kleine, ludieke personages vroeg op tegelijk toevallige, discrete, altijd verschillende en volhardende manier aandacht voor veronachtzaamde of onbekende plekken in Brussel. Ontdek het poëtisch aanschijn van de straten in de Montgomery-wijk.

Stadsfresco - Antoine Marcelis

 

Een multifunctioneel stadsfresco fleurde de meest verrassende hoekjes van de Montgomery-wijk op. De schildering toonde wat zo specifiek is aan deze voortdurend veranderende wijk. Het was als een partituur met zowel de bijzonder intense momenten van het leven in de stad als de veeleer rustige en meer poëtische momenten, die zorgen voor de broodnodige maar te weinig genoten rust in Brussel. Deze muurschildering was te zien in het metrostation Montgomery.

Poëzie in de gebaren - Mario Fortes

 

Doorheen een waaier van gebaren die werden opgewekt door de krassen in de muren, zagen de bewoners van de Montgomerywijk hun alledaagse handelen in poëzie veranderen. Handpaletten van de meest uiteenlopende afmetingen kwamen als uit het niets opduiken en verschaften de passant informatie over de poëtische onderlaag van Brussel.

Een kwartiertje gratis - Kerstin Neurohr

 

Overal in Brussel waren stukjes poëzie aanwezig: op affiches en reclamepanelen, in etalages. Wanneer deze toevallig aagetroffen fragmenten werden verzameld rond het gedicht 'Retardation' van Agnieszka Kuciak, kregen ze een poëtische lading en bleek dat ze alle iets gemeenschappelijks hadden: het zoeken. Om deze assemblage van geschreven fragmenten kracht bij te zetten, werden ze op plastic zakjes aangebracht. De door de wind gedragen zakjes zouden deze poëzie over de stad verspreiden. Deze zakjes kon men vinden in de Librairie Francçaise et Québecoise.

Montgomery - Efira Yorick

 

Wat is er poëtischer dan de alomtegenwoordige stress en lawaaierigheid met interpunctietekens te onderbreken en zo het geraas tot stilstand te dwingen? In de Montgomery-wijk overheerst de onophoudelijke beweging van Brussel: het autoverkeer, het openbaar vervoer en de voetgangers. De interpunctietekens nopen de voorbijganger misschien tot een pauze, wat rust of een beetje poëtische stilte.

This way up - Damien Safie

 

In de stad is het pictogram, met zijn klare eenvoud, wellicht het meest ingeburgerde communicatiemiddel. In de confrontatie met de idee van zwaarte en lichtheid deed het poëzie ontstaan. En meerdere van die pictogrammen samen zouden bij de toeschouwers het gevoel voor poëzie aanwakkeren. De pictogrammen kon je bezoeken in de bibliotheek-mediatheek Hergé.

Poëziekaarten - Maud Dallemagne

 

De gedichten van de vier eerste dichter die deelnamen aan Vers Brussel 2006 konden niet alleen gelezen worden, je kon ze ook opsturen. Poëziekaarten illustreerden op een originele wijze de teksten van de dichters, en dat in meerdere talen, brailleschrift en gebarentaal inbegrepen.

Virus - Florence Doise

 

Een poëtisch virus hechte zich vast aan tramlijn 23. Het is herkenbaar aan een reeks kleurrijke en bijwijlen grappige figuurtjes, rechtstreeks ontsproten aan het imaginaire brein van een door Brussel én door poëzie geïnspireerde grafische studente. Naarmate de tram de verschillende haltes zou voorbijsuizen, liet het virus haar duidelijke poëtische spoor na om u hopelijk nooit meer los te laten.

Poëzie op de metro - Laura Marlot

 

Een poëziestrook op de metro in het kader van Vers Brussel gaf een maand lang aandacht voor de stadspoëzie. De metrogebruikers konden zich in de verschillende Brusselse wijken op poëzie richten dankzij een zelfkleefstrook met daarop de gedichten van de deelnemende dichters en het traject van tramlijn 23, die de vier deelnemende wijken met elkaar verbond. Met zijn levendige kleuren en de uiteenlopende talen droeg deze zelfkleefstrook ook een multicultureel stempel.

Poëzietram - Fabio Medeiros Gabriel

 

Vaste of occasionele gebruikers van de Brusselse trams konden niet meer zeggen dat ze niet op de hoogte waren. De trams waren omgevormd tot rijdende boodschappers van Vers Brussel. De tekstballonnen op hun flanken toonden fragmenten uit de gedichten van de vier dichters die deelnamen aan het festival. Deze veelkleurige en veeltalige versieringen waren behalve informatief ook symbolisch en poëtisch.

Poeziepak - Yannick Falisse

 

Poëzie en verbazing kwamen samen op tram 23. Daar zorgde een acteur in poëziepak voor. Eén maand lang werden toevallig uit trams of bij haltes opgepikte mensen een onbeschreven blad gegeven waarop woorden die van hun oorspronkelijke betekenis waren ontdaan een vaste vorm konden aannemen. T-shirts met verrassende woorden brachten een onverwacht verband tot stand tussen de passagier en zijn dagelijkse omgeving…

Gedicht in de steigers - Charlotte Sondagh

Het idee ‘gedicht in de steigers’ ontstond bij het lezen van de gedichten van Chantal Maillard. Het gaat om een interactief, gesproken gedicht, heel passend voor deze voortdurend veranderende stad. De vluchtigheid van het gedicht stemt overeen met het onophoudelijke bouwen in de stad. Ook het gedicht kan een werf zijn. Met de woorden van Chantal Maillard herschep je het zelf. Je kunt elk woord verschuiven. Je breekt het gedicht af en bouwt er een nieuw. Achter sommige woorden steekt geluid, door ze te verschuiven hoor je hoe ze klinken. Wees dichter en herbouw je gedichten tot in het oneindige. gedicht in de steigers

Balloon Event - Charlotte Poulain

 

Vers Brussel strooide gratis en spontaan poëzie rond. Voorbijgangers die zich aangesproken voelden, konden in de vier wijken die deelnamen aan ‘Vers Brussel’ ballonnen waaraan korte stadsgedichten waren bevestigd oplaten. Op die manier bouwen ze allemaal samen een koepel van poëzie boven het centrum van Brussel. Dit vederlicht en gemeenschappelijk project werd mogelijk gemaakt door onze verbeelding en door de gedichten die waren geschreven door de vier deelnemende dichters: Miriam Van hee, Abdellatif Laâbi, Agnieszka Kuciak en Chantal Maillard.

Poëzieperformance - Kianpour Reza

 

‘De poëzie wil niet alleen een boodschap overbrengen; zij brengt bij de lezer ook iets teweeg wat tot de orde van het onzichtbare, van de zintuigen behoort…’ Om dat zintuiglijke bij de toevallige passant aan te spreken, bracht Kianpour Reza een performance in de publieke ruimte. Met een stoel en een boek als enige rekwisieten speelde hij een poëtische act waarmee hij een andere manier van lezen, van met poëzie omgaan voorstelde. De geelzwarte kleefband op het trottoir bakende het podium af waarop Reza meerdere lees- of niet-lees-houdingen aannam. De passant zou hierbij onwillekeurig nadenken over de mogelijkheden om in de stad te lezen. En dit nadenken zou iets ongenaakbaars, maar vooral ook poëzie opwekken.

Klik hier om terug terug te keren naar de wijk.